کد خبر:281321
پ
بحران آب
یادداشت:

چرا ایران بحران آب ندارد؟

بحران حاکی از وقوع یک وضعیت با شرایط حدی در یک بازه زمانی محدود است و احتمال وقوع آن همیشه وجود دارد، اما زمان و مکان دقیق وقوع آن قابل پیش‌بینی نیست.

بحران حاکی از وقوع یک وضعیت با شرایط حدی در یک بازه زمانی محدود است و احتمال وقوع آن همیشه وجود دارد، اما زمان و مکان دقیق وقوع آن قابل پیش‌بینی نیست.

 

*** بی تفاوتی مردم و مسئولین به وضعیت بحرانی آب

 

به گزارش صنایع، کاوه مدنی، کارشناس حوزه محیط زیست در یادداشتی پیرامون مفهوم وضعیت بحرانی آب، نوشت:

ما سال‌ها است که صحبت از وضعیت بح‍رانی می‌کنیم در حالی که بحر‌ان دارای مدت زمان محدود است.

پس اگر از شرایط بح‍رانی عبور نکرده ایم، باید بپذیریم که (شکست) حاصل شده است.

ب‍حران دارای بار روانی است و شرایط بح‍رانی می‌تواند همگان را برای مقابله با شرایط بسیج کند.

اما این اتفاق در ایران رخ نداده و استفاده مکرر و متعدد از این واژه برای توصیف شرایط وخیم در بخش‌های مختلف، مردم و مسئولین را به بحران بی تفاوت کرده است.

در نتیجه شرایط جدی گرفته نمی‌شود و جامعه در ایجاد عزم جدی و تشکیل بسیج مقابله با شرایط بحرانی ناکام می‌ماند.

در دوران بحران هدف مجموعه تصمیم‌گیر و مجری، احیای سامانه و بازگشت به شرایط قبلی است.

اما سامانه‌های طبیعی و اکوسیستمی در صورت نابودی به راحتی و در یک دوره زمانی کوتاه و قابل قبول، احیا پذیر نیستند.

به همین دلیل (شکست) اکوسیستمی حاصل می‌شود و منابع آبی نظیر تالاب‌ها و منابع آب زیرزمینی در کوتاه مدت قابل احیا نخواهند بود.

به هنگام بحر‌ان تمام تمرکز بر روی مبارزه با شرایط بحرانی و بازگشت به شرایط قبلی است و تلاشی برای سازگاری صورت نمی‌گیرد.

حال اگر شکست حاصل شده باشد در صورت عدم درک و پذیرش شکست، متولیان به مبارزه و تلاش برای احیای شرایط قبلی ادامه می‌دهند که

این رویکرد هزینه‌های مقابله با بحرا‌ن و هزینه عدم تطبیق با شرایط جدید را به طور تصاعدی افزایش می‌دهد.

 

*** ما در مدیریت بحران آب شکست خورده‌ایم

 

نوسینده در پایان یادداشت خود با اشاره به شکست مدیریت بح‍ران آب، آورده است:

باید پذیرفت که وضعیت کنونی را نمی‌توان دیگر (بحرا‌ن آب) نامید.

در واقع ما در مدیریت بحران آب شکست خورده‌ایم و شرایط گذشته قابل احیا نخواهد بود.

من به این شرایط (ورشکستگی آبی) می‌گویم.

در شرایط ورشکستگی، بدهی‌های سیستم یا میزان انتظار از سیستم (حقابه‌ها و مصارف) بیشتر از موجودی سیستم است و انتظارات ذینفعان برآورده نمی‌شود.

در این شرایط به جای تلاش برای افزایش منابع، تمرکز اصلی باید بر اذعان به شکست، کاهش مصارف و سازگاری با شرایط جدید و برگشت ناپذیر (در بازه زمانی معقول) باشد.

هر گونه تاخیر در پذیرش شکست، تنها هزینه را برای مدیران و بهره‌برداران افزایش می‌دهد.

اگر از بحران آب حرف می‌زنیم و ورشکستگی آبی را انکار می‌کنیم، در واقع به خودمان و مردم دروغ می‌گوییم.

ما باید بپذیریم که محصول سال‌ها بی تدبیری را نمی‌توان در کوتاه مدت از بین برد.

نویسنده: کاوه مدنی – کارشناس حوزه محیط زیست

 

 

انتهای پیام///

منبع
صنایع
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 − هفت =

کلید مقابل را فعال کنید

همراه اول