کد خبر:262828
پ
پارس جنوبی
خبرگزاری صنایع گزارش می‌دهد:

توضیح وزارت نفت درباره عدم نفع ۳۵ میلیارد دلاری فاز ۱۱ پارس جنوبی

وزارت نفت، توضیحاتی را درباره عدم نفع ۳۵ میلیارد دلاری بابت تاخیر در بهره‌برداری از فاز ۱۱ پارس جنوبی ارائه داده است.

وزارت نفت، توضیحاتی را درباره عدم نفع ۳۵ میلیارد دلاری بابت تاخیر در بهره‌برداری از فاز ۱۱ پارس جنوبی ارائه داده است.

 

*** توضیحات وزارت نفت درباره عدم نفع ۳۵ میلیارد دلاری فاز ۱۱ پارس جنوبی

 

به گزارش خبرگزاری صنایع، ۲۵ آذر ماه سال جاری طی گزارشی با استناد به اظهارات وزیر نفت به خسارت توسعه نیافتن فاز ۱۱ پارس جنوبی طی ۷ سال گذشته پرداخت.

 

وزارت نفت در همین راستا توضیحاتی ارائه داده است:

۱- گزارش منتشر شده که تکرار چند باره مدعیاتی است که بارها به آن پاسخ داده شده است، این بار با مستند قرار دادن یک جمله از اظهارات مفصل وزیر نفت در تیرماه سال ۹۶ و بدون توجه به سایر اشارات صریح زنگنه درباره دلایل و خسارت‌های ناشی از تأخیر در توسعه میادین نفت و گاز، با تاکتیکی منسوخ به دنبال القای این شبهه است که عملکرد این دولت باعث تأخیر در توسعه فاز ۱۱ شده است!

گزارش مذکور با فرافکنی، تأثیر تحریم‌های ضدایرانی در شکل‌گیری شرایط امروز فاز ۱۱ را به فراموشی می‌سپارد تا به هدف غایی پروپاگاندای تخریب دولت دست یابد.

خوب است همفکران شما که معمولاً مدعی نعمت تحریم هستند این عدم النفع‌های میلیارد دلاری ناشی از تحریم را نیز تفسیر کنند.

 

***  نخستین قدم اصلاح مدار توسعه در چه زمانی در دستور کار قرار گرفت؟

 

۲- دولت یازدهم در بخش نفت وارث بزرگترین بی نظمی توسعه‌ای در تاریخ معاصر ایران بوده است، این دولت در شروع به فعالیت با بحران برهم ریختگی چیدمان توسعه‌ای و اتلاف تأسف بار منابع در روند توسعه فازهای پارس جنوبی مواجه بود به همین دلیل در نخستین قدم اصلاح مدار توسعه و تعیین اولویت برای برخی فازهای دارای پیشرفت در دستور کار قرار گرفت. 

در سال ۹۲ هفت فاز پارس جنوبی که پیشرفت‌های فیزیکی بیشتر و پیمانکاران خوبی داشتند و قادر به تولید ۲۰۰ میلیون متر مکعب گاز بودند در اولویت قرار گرفتند تا مشکل فوری کشور در زمینه تأمین گاز مصرفی حل شود و بقیه فازها در اولویت بعدی قرار گرفت که ثمره تعیین این راهبرد و اولویت‌بندی توسعه پارس جنوبی این بود که فازهای ۱۲ و ۱۵-۱۶ و ۱۷-۱۸ ، ۱۹-۲۰-۲۱ پارس جنوبی به تدریج تا فروردین ماه ۹۶ به بهره‌برداری رسیدند، فاز ۱۱ نیز از آنجا که در آن مقطع تقریبا هیچ پیشرفتی نداشت در اولویت بعدی توسعه قرار گرفت.

 

*** دو ستون اصلی موج سواری بر علیه وزارت نفت

 

۳- با توجه به نکات فوق بدیهی بود در سال‌های ۹۲ تا ۹۶ اساساً توسعه فاز ۱۱ به دلیل کمترین پیشرفت در عملیات احداث و توسعه و نیز شرایط و پیچیدگی‌های خاص مخزنی در اولویت نبوده است.

فاز ۱۱ پارس جنوبی پس از گذشت ۱۱ سال از زمان عقد قرارداد (سال ۸۱ شمسی) در سال ۹۲ یعنی سال پایانی دولت قبل، در مقایسه با هشت پروژه نیمه‌کاره پارس ‌جنوبی در مراحل ابتدایی توسعه بود و به جز ساخت یک جکت کار دیگری در آن انجام نشده بود، با این حال همزمان با مطرح شدن الگوی جدید قراردادهای نفتی موضوع توسعه این فاز به عنوان یکی از طرح‌های IPC به مذاکراتی با کنسرسیوم‌های بین‌المللی منتهی شد که در نهایت شرکت‌های توتال، شرکت ملی نفت چین و شرکتی ایرانی توانستند در سال ۹۶ در قالب یک کنسرسیوم توسعه فاز ۱۱ را بر عهده بگیرند.

پس از وقوع تحریم‌های ضدایرانی آمریکا، شرکت‌های خارجی صنعت نفت ایران را ترک کردند، در فاز ۱۱ نیز همین اتفاق افتاد و شرکت‌های توتال و شرکت ملی نفت چین به استناد قواعد تحریم، از کنسرسیوم خارج شدند، بعد از مدتی شرکت ایرانی راسا رهبری عملیات توسعه را بر عهده گرفت، در این میان یک جریان فکری خاص به تولید مجموعه‌ای از تخریب‌ها و تهمت‌ها دست زد که عمدتاً بر دو محور استوار است، الف) اگر شرکت ایرانی می‌توانست توسعه فاز ۱۱ را اجرا کند اصلاً چه نیازی به عقد قرارداد با شرکت‌های فرانسوی و چینی بود؟ و ب) چرا با سایر شرکت‌های خارجی قرارداد امضا نشد که با وقوع تحریم‌ها ایران را ترک نکنند؟ خوب است یکبار برای همیشه پاسخ‌هایی کوتاه به این دو ستون اصلی موج سواری بر علیه وزارت نفت ارائه شود.

 

 

اخبار مهم صنایع:

تدوین ۱۰ هزار میلیارد تومان پروژه مشترک با وزارت راه و شهرسازی

جزئیات ۶ مصوبه جدید برای تسریع در ترخیص کالا

هدفگذاری برای افزایش سهم بار در شبکه ریلی به ۱۰۰ میلیون تن در سال

 

 

*** در دستور کار قرار گرفتن توسعه فعلی فاز ۱۱ با بهره‌برداری از حداکثر توان موجود

 

۴- درباره موضوع نخست اصولاً قرارداد توسعه میادین صرفاً شامل عملیات اجرایی نمی‌شود و پیش از آن نیازمند منابع مالی – سرمایه‌ای و فناوری است، در این زمینه نیز، تلاش برای عقد مشارکت با شرکت‌های خارجی در توسعه میادین نفت و گاز ماهیتاَ به این دلیل انجام شده است که مجموعه نظام و کشور در تدبیری عقلایی، و با اراده‌ای جدی تصمیم گرفت از توانایی شرکت‌های معتبر بین‌المللی و از سرمایه‌گذاری خارجی برای توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی استفاده کند، هدف از عقد قرارداد توسعه فاز ۱۱ نیز استفاده کشور از توان فنی- مهندسی و مالی شرکای قرارداد بود، به ویژه در توسعه فاز ۱۱ که به دلیل مختصات مخزنی نسبت به سایر فازهای پارس جنوبی الزامات فنی- مهندسی و فناوری ویژه ای را نیز طلب می‌کند، بهترین و مناسب‌ترین گزینه ممکن استفاده از دانش، فناوری و سرمایه شرکت‌های معتبر بین‌المللی بوده است.

همانطور که مطلع هستید شرکت پتروپارس یک شرکت دولتی است و منابع مالی و سرمایه‌ای آن نیز ذاتاً دولتی محسوب می‌شوند پس درگیر کردن منابع این شرکت در رهبری تمام عملیات توسعه یک فاز به معنای تقبل ریسک در سرمایه‌ای عمومی است، در زمینه فناوری و دانش مورد نیاز برای ساخت سکوی فوق عظیم فشار افزا نیز اگر چه طی دو سال اخیر و پس از ترک قرارداد توسط شرکت‌های خارجی تلاش‌هایی در داخل کشور انجام شده است که به دلیل مهیا نبودن زیرساخت‌ها و دسترسی نداشتن به فناوری مورد نیاز این بخش، نمی‌توان گفت از صفر تا ۱۰۰ ساخت سکوی فوق عظیم فشار افزا در داخل کشور میسر است، بنابراین توسعه فعلی فاز ۱۱ با بهره‌برداری از حداکثر توان موجود نزد شرکت‌های داخلی و با اتکا به تجارب گذشته در پارس جنوبی در دستور کار قرار گرفته است.

 

***  پایان همکاری ملیت‌های مختلف با ایران پس از تحریم‌های ضدایرانی آمریکا

 

۵- تحریم‌های ضدایرانی آمریکا، متکی به مجموعه‌ای از روش‌های متعارف و نامتعارف در انزوای اقتصادی ایران بوده است، در هر صورت با وقوع تحریم‌ها تقریباً همه شرکت‌های خارجی به همکاری در قراردادهای توسعه‌ای خود با ایران پایان دادند و این صرفاً مربوط به رفتار شرکت یا کشوری خاص در اروپا نبوده است، بلکه شرکت‌هایی با ملیت‌های مختلف اروپایی، چینی، روسی و … به همکاری خود پایان دادند، به هر حال این اتفاق بخش آشکار نتیجه تحریم است و عدم النفع‌های حاصله کشور نیز مستقیماً ناشی از اعمال تحریم از سوی دولت آمریکا است، اصول اساسی سیاست کشور در بخش نفت، همکاری و مشارکت با جهان بوده است و یه امید خدا خواهد بود پس در زمینه عقد قرارداد با شرکت‌های خارجی، قصوری مترتب بر وزارت نفت نیست، زیرا در مسیر سیاست اساسی کشور حرکت کرده است.

 

***  عدم تایید صلاحیت شرکت توتال برای همکاری و مشارکت 

 

۶- درباره عملکرد شرکت توتال و روایت‌هایی که پیرامون آقازاده نفت و کرسنت و … که در آن اشاره شده ذکر این توضیح ضروری است که هم شرکت توتال و هم شرکت ملی نفت چین به عنوان دو شرکت صاحب نام در زمینه نفت و گاز، در فرآیند صلاحیت سنجی مورد تائید قرار گرفتند و قرارداد امضا شده فاز ۱۱ نیز با نظارت هیئت عالی نظارت بر قراردادهای نفتی منعقد شد پس چنانچه این روایت‌های برساخته گزارش صحت داشت اصولاً شرکت توتال، برای همکاری و مشارکت تائید صلاحیت نمی‌شد.

 

*** ضرورت اصلاح تیتر گزارش و ساخت عدد ۳۵ میلیارد دلار عدم النفع

 

به گزارش خبرگزاری صنایع، درباره تیتر گزارش و ساخت عدد ۳۵ میلیارد دلار عدم النفع، همانطور که توضیح داده شد طی سال‌های ۹۲ تا ۹۶ این فاز در اولویت توسعه نبوده است پس چرتکه انداختن گزارش‌نویس در این باره باید اصلاح شود، همچنین خوب است نیم نگاهی نیز به ۸ سال تأخیر در توسعه فاز ۱۱ در سال‌های ۸۴ تا ۹۲ بیندازید و مجدداً از چرتکه جادویی بهره برداری کرده و عدد خسارت عدم النفع آن دوره را هم حساب کنید، زیرا در تمام دوره ۸ ساله دولت نهم و دهم، توسعه فاز ۱۱ همیشه در اولویت و یکی از طرح‌های در دست توسعه قرار داشت اما ثمره آن تقریبا هیچ بود.

 

 

انتهای پیام///

منبع
خبرگزاری صنایع
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 + هجده =

کلید مقابل را فعال کنید

همراه اول